Dokument ten został transumowany w 1298.
W 1292 miejscowość była osobną wsią należącą do książąt wielkopolskich. W tym roku książę wielkopolski oraz późniejszy król polski Przemysł II rozstrzygnął spór pomiędzy swoim sołtysem jeżyckim Piotrem, a Reinoldem wójtem poznańskim (łac. „scultetus civitatis”). Wójt twierdził, że sołtys z Jeżyc nie może odprawiać trzy razy w roku sądów wielkich (łac. „iudicium magnum”) we wsi książęcej Jeżyce, a winien odpowiadać tylko przed wójtem poznańskim. Sołtys natomiast się temu sprzeciwił, a książę wielkopolski Przemysł II uwolnił sołtysa oraz jego następców od pretensji wójta, tak że sołtys Piotr miał odpowiadać tylko przed sądem księcia lub jego wójta (łąc „nostro advocato”), który miał z każdego sądu pobierać dla księcia 2 denary. Wieś książęca Jeżyce miała płacić co roku 8 grzywien czynszu księciu, 7 grzywien plebanowi od św. Wojciecha koło Poznania, jedną grzywnę kościołowi św. Mikołaja koło Poznania, dwie grzywny wójtowi poznańskiemu, zaś wikary od św. Wojciecha miał na wigilię Bożego Narodzenia przybywać do mieszkańców Jeżyc, aby pobierać kolędę, tak jak było w zwyczaju od początku. Sołtys miał mieć w tej wsi 4 łany wolne oraz wolny młyn zbożowy. Miał on sądzić wszystkie sprawy małe i wielkie razem z wójtem książęcym, który będzie pobierał denar książęcy.