Literatura i prasa Choć odrodzenie literatury hebrajskiej nastąpiło dopiero w połowie XIX wieku, to opisując tę dziedzinę kultury Izraela należy wspomnieć o starohebrajskich tekstach pisanych, powstających od II tysiąclecia przed narodzinami Chrystusa. To przede wszystkim, składające się z 24 ksiąg, Pismo Święte (Tanach), którego część stanowi Pięcioksiąg Mojżeszowy (Tora), spisywany na zwoju chowanym w tzw. aron ha-kodesz – ozdobionym ornamentami pudle. Według tradycji Tory nie można dotykać rękoma, toteż w trakcie publicznego czytania rabin lub też bar micwa („syn przykazania”) czy bat micwa („córka przykazania”) posługują się wskaźnikiem zwanym jad („ręka”). Literatura hebrajska – szczególnie rabiniczna – rozwijała się także po wygnaniu Żydów z Ziemi Świętej, w II i III wieku naszej ery. Zachowane na terenie Galilei akademie żydowskie zajmowały się wówczas spisywaniem ustnie dotychczas przekazywanych praw i ich interpretacji, które – zebrane – utworzyły opierające się na religii Prawo żydowskie (Talmud). Talmud to jeden z tzw. midraszy – ksiąg literatury rabinicznej (drugą z nich jest Miszna).