Literatura hebrajska rozwijała się przez całe średniowiecze, powoli ulegając wpływom stylów zachodnich. Włoski poeta, Immanuel da Roma, żyjący na przełomie XIII i XIV wieku, wprowadził do literatury część cech renesansu (m.in. rozpowszechnienie sonetów). W wieku XVI język hebrajski uległ popularyzacji z uwagi na częste tłumaczenie tekstów biblijnych. W niedługo później literatura hebrajska zaczęła jednak chylić się ku upadkowi.
Ponowne odrodzenie języka i literatury nadeszło wraz z tzw. okresem haskali (żydowskiego Oświecenia) i założeniem takich czasopism, jak wydawany w Niemczech miesięcznik „Ha-Measef” (1784–1811). Bardzo ważną rolę w odnowie pełnił formujący się właśnie ruch syjonistyczny. Jedną z ważniejszych postaci z dziedziny literatury, działającą w okresie haskali, był M. Mendelsohn (założyciel wspomnianego miesięcznika), a także M. Ch. Luzzatto, który przyczynił się do odrodzenia poezji hebrajskiej.
Odrodzenie języka hebrajskiego Jednym ze skutków rosnącego poczucia jedności narodu żydowskiego były poszukiwania mające na celu odrodzenie samego języka hebrajskiego – tego, którym posługiwano się w czasach starożytnych. Język starohebrajski zanikł około dwusetnego roku przed narodzinami Chrystusa.