W rzeczywistości jednak Żydzi posługiwali się nim potajemnie – głównie podczas uroczystości religijnych.
Osobą, która przede wszystkim przyczyniła się do odrodzenia języka hebrajskiego, był Elizer Ben-Jehuda (1858-1922; od 1881 roku mieszkający w Palestynie) – twórca dwóch słowników języka hebrajskiego, kilku tomów siedemnastotomowego Słownika Starożytnego i Nowoczesnego Hebrajskiego (tworzonego przez dwa pokolenia w latach 1910–1959), a także tysięcy nowych słów nazywających te przedmioty, które nie były znane w starożytności. To z jego inicjatywy w 1890 roku założono Komitet Języka Hebrajskiego.
W roku 1910 w Palestynie doszło do demonstracji mających na celu zwrócenie uwagi tureckim władzom Palestyny na odrodzony język; demonstranci żądali przede wszystkim ustanowienia języka hebrajskiego jednym z języków urzędowych Palestyny. W istocie dokonali tego dopiero Brytyjczycy.