System zapobiegawczy wymaga szczególnie dużo od asystenta (wychowawcy). Musi on bowiem poświęcić wychowankom szczególnie dużo czasu i uwagi. Wychowawca stosujący system prewencyjny ma za zadanie stać się przyjacielem swoich podopiecznych. Metoda ta wymaga zatem od niego zaufania do wychowanka, oraz pozostawienia mu odpowiedniej swobody "w podskakiwaniu, bieganiu i wygłupianiu się do woli"Bosko Jan, System prewencyjny w wychowaniu młodzieży 1877, pkt. 195., w: Bosko Teresio, Złote myśli Księdza Bosko, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 2002, , s. 149.. Szczególną cechą tego systemu jest też wymóg, by asystent traktował każdego z wychowanków w sposób indywidualny, gdyż to każdy wychowanek z osobna ma być "w centrum procesu wychowawczego"por. Cian Luciano, System zapobiegawczy św. Jana Bosko i jego charakterystyka, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 2001, , s. 24-28..
Ksiądz Bosko kierował się bardzo prostą zasadą, że to nuda i bezczynność są często źródłem grzechu, zatem szczególnie akcentował konieczność konstruktywnego zajęcia młodzieży jej czasu wolnego. Uważał, że "gimnastyka, muzyka, deklamacje, teatrzyk, spacery to najskuteczniejsze środki do osiągnięcia dyscypliny, przysłużenia się moralności i zdrowiu". Do dziś takie tradycyjne zabawy nie zostały wyparte z salezjańskich oratoriów.