Trudno jednoznacznie wskazać miejsce oraz dokładny czas powstania tej dziedziny sztuki. Według niektórych źródeł historycznych, prekursorami tej metody zdobnictwa byli Hindusi, którzy jako pierwsi opanowali umiejętność rozklepywania złota na płatki około 3000 lat p.n.e., jednak brak jest jakichkolwiek bliższych informacji na ten temat. Przypuszcza się natomiast iż pierwsze techniki tego rzemiosła rozwinęli Fenicjanie, Chińczycy oraz Egipcjanie, u których złoto płatkowe znane było już w XXVI wieku p.n.e. Znane są zabytki sztuki egipskiej z okresu ok. 1000 lat p.n.e. z zastosowaniem pozłoty na zaprawie cynobrowoczerwonej. W tym samym okresie pojawiła się na malowidłach pozłota na spoiwie białkowym. Lud zamieszkujący Dolinę Nilu, poza dekorowaniem świątyń i grobowców, wytwarzał różnorodne elementy zdobnicze. Przedmioty te, najczęściej wykonane z kamienia i drewna, ozdabiane były bardzo cienkimi złotymi listkami.Niewątpliwie społeczność tego regionu dostarczała informacji na temat technik pozłotniczych całemu ówczesnemu światu. Przykłady złocenia płatkowego można również znaleźć w okresie Starożytnej Grecji oraz Rzymu. W Grecji płatki złota były znane już w epoce homeryckiej, czyli około IX wieku p.n.e.