Wykonywanie zdobień w formie złoceń można spotkać w świątyniach, które w owym czasie były zasadniczym typem architektury monumentalnej.
Kultura oraz sztuka archaicznego Rzymu nierozerwalnie wiązała się ze spuścizną cywilizacji starożytnej Grecji. Jednym z licznych tego dowodów był wybudowany w latach 64–68 n.e. pałac, powszechnie znany jako Złoty Dom Nerona, który zdumiewał swą wielkością oraz obfitością dekoracji.
Rozwój sztuki średniowiecza bezpośrednio wiązał się z dominacją oraz ekspansją religii chrześcijańskiej na terenie Europy. Zasadniczym motywem zdobniczym tego okresu było złoto, które symbolizowało blask światła boskiego. Materiał ten pełnił również funkcje koloru, nowego rodzaju barwy, odmiennej od jaskrawości znanej z okresu późnego antyku. Złoto dzięki zróżnicowaniu materiałowemu oraz fakturowemu, dawało możliwość otrzymania rozmaitych efektów wizualnych. Doskonale potrafił to wykorzystać lud zamieszkujący Azję Mniejszą, tworząc w świątyniach, a także na elewacjach, wielobarwne mozaiki. Technika tworzenia mozaik w sztuce bizantyjskiej polegała na nakładaniu płatków na drobne, sześcienne kostki, wykonane z masy szklistej, które następnie układano w zaprawie.