Osadzenie materiału w zaprawie w sposób nierównomierny, z rozmaitym nachyleniem względnie siebie, z niejednolitą wielkością, większym lub mniejszym wgłębieniem, z różnorodną grubością płatka, w połączeniu z różnobarwnymi kamykami, pozwalało uzyskać mozaiką doskonałe efekty żywości, migotliwości, bogactwa oraz przepychu.Inną formą zdobniczą mozaik były tzw. złote kostki tessera. Metoda ta polegała na wykonaniu złocenia wewnątrz połączenia szklanych lub przeźroczystych alabastrowych kostek. Kostki osadzano na zaprawie wapiennej natomiast pozłotę na materiał nakładano w technice olejnej lub żelatynowej. W zależności od położenia geograficznego, miejsca kultu takie jak: świątynie, bazyliki, kościoły, cerkwie, charakteryzowały się odmiennym zastosowaniem dekoracji zdobniczych oraz bogactwa formy. Rozwinięcie Rusi Kijowskiej oraz Rosji, ściśle wiązało się z przejęciem wzorców bizantyjskich. Kapiące złotem świątynie i pałace bizantyjskie w znacznym stopniu wpłynęły na sztukę tego regionu. Od złotych wież wzięła również swój przydomek Zlata Praha. W Polsce znanym, lecz mniej monumentalnym obiektem jest Wawel, a dokładnie złota łuska, pokrywająca kaplicę Zygmuntowską.