Począwszy od XIX w. w pozłotnictwie następuje stopniowy zanik tradycyjnych metod wykonawczych, spowodowany zastąpieniem ich znacznie prostszą techniką, czyli złoceniem pokostowym. Według Zdzisława Engelmana, autora książki pt. „Pozłotnictwo”, popularność stosowania tego typu spoiwa, przyczyniła się do stopniowego zaniku rzemiosła specjalizującego się w tej dziedzinie sztuki. Innego zdania jest natomiast znawca tematu, autorytet w dziedzinie pozłotnictwa, mistrz pozłotnictwa Ludomir Domański, który twierdzi iż w tym okresie sztuki nastąpił znaczny rozkwit sztuk pozłotniczych, czego dowodem były nowo powstałe Cechy Pozłotników na terenie Polski.
Techniki pozłotnicze rozwijały się wraz z możliwościami uzyskania coraz cieńszej złotej folii i złota w proszku. Znajdowały zastosowanie w różnych dziedzinach sztuki i rzemiosła, ale najbardziej stosowane były w rzeźbie i malarstwie.
Stosowane w malarstwie bizantyjskim weszły później na stałe do kanon malarstwa ikon i gotyckiego, zwłaszcza w partiach tła i aureoli. Było również stosowane w malarstwie miniaturowym w iluminowanych rękopisach.