Putnam prosi swego czytelnika o wyobrażenie sobie następującej sytuacji. Bohater historii poddany został operacji, w wyniku której jego mózg został wyodrębniony z ciała, a następnie umieszczony w pomieszczeniu zapewniającym mu przetrwanie i funkcjonowanie. Co więcej, aferentne zakończenia nerwowe dostarczające mózgowi informacji o otaczającym świecie za pomocą przesyłanych informacji nerwowych podpięte zostają pod skomplikowaną aparaturę. Symuluje ona świat otaczający niegdyś rzeczonego człowieka. Przesyła do mózgu informacje w taki sposób, że mózgowi wydaje się (a więc poddanemu zabiegowi człowiekowi wydaje się), że żyje jak wcześniej. Na podstawie fałszywych informacji tworzonych przez aparat człowiek sądzi, że dalej prowadzi normalne życie, przyjmuje posiłki i płyny, jak to robił przed operacją. Nie wie i nie może stwierdzić, że w rzeczywistości jest mózgiem w naczyniu. Może nawet nie znajdować się na Ziemi, ale na obcym ciele niebieskim.