Jego pododdziały stacjonowały w Den Bosch, Vught, Roermond i Hoogeveen. Liczyły wówczas ok. 2400 ludzi. Początkowo nie podlegały niemieckiemu SS, ale obowiązywały w nich prawa i regulaminy Waffen-SS. Żołnierze nosili mundury Waffen-SS, ale bez runów SS na patkach. Prawo ich noszenia mieli jedynie niemieccy oficerowie i holenderscy weterani przeniesieni z frontu wschodniego. Rozwój Landstorm Nederland był mocno popierany przez przywódcę Holenderskiego Ruchu Narodowo-Socjalistycznego, Antona A. Musserta. Wstąpiło do niego wielu członków NSB, zwłaszcza z bojówek Weerafdeling. Dzięki temu w 1943 r. liczebność Landstorm Nederland wzrosła do ok. 3400 ludzi. A. A. Mussert liczył na to, że formacja będzie stanowić zaczątek nowej armii holenderskiej. Jednakże Niemcy inaczej widzieli jej rolę. Wyższy dowódca policji i SS w Holandii, SS-Obergruppenführer Hans Rauter chciał raczej przeniesienia nowo wstępujących ochotników do jednostek Waffen-SS na froncie wschodnim (zwłaszcza do 5 Dywizji Pancernej SS „Wiking”). Ponadto wzrost liczebności formacji powodował obawy okupantów, że po wejściu na obszar Holandii wojsk alianckich jej żołnierze mogą zwrócić broń przeciw dotychczasowemu sojusznikowi.