Bańka szklana jest miejscami ogrzewana tak silnie, że pozostawiona sama sobie mogłaby się stopić. Aby temu zapobiec jest ona nieustannie obracana wokół osi kwarcowego pręta zamocowanego do bańki z prędkością powyżej 300 obr./min, w niektórych egzemplarzach bańka jest chłodzona przy pomocy wentylatora. Przeważnie bańka umieszczana jest w ognisku reflektora parabolicznego, tak że jej światło jest formowane w wiązkę, która następnie jest rozpraszana poprzez różne systemy.
Utrzymanie siarki w stanie plazmy przy pomocy elektrod (jak to ma miejsce z rtęcią w popularnych lampach rtęciowych) jest niemożliwe. Siarka jest niezwykle agresywna chemicznie dla wielu materiałów znanych z konstrukcji innych źródeł światła. Elektrody wolframowe są przez nią niszczone gwałtownie, dlatego niezbędne stało się zastosowanie konstrukcji bezelektrodowej. Brak elektrod pozwala na wykorzystanie znacznie większej palety substancji do wytwarzania światła niż ma to miejsce w przypadku klasycznych lamp elektrodowych.