podczas gdy w Anglii i jej koloniach w tym samym czasie tortury były zakazane). Do oskarżenia wystarczało wskazanie („powołanie”, łac. nominatio) kolejnych podejrzanych przez osobę już skazanąW roku 1652 Dnia 9 lipca spalono kilka czarownic w Mogile pod Krakowem, które, jak mówi współczesny, „siłę [wiele] innych powoływały, co się z nimi czarami trudniły”. Był to niezwyczajny wypadek w Polsce i nie można go stawiać na równi z podobnymi egzekucyami w sąsiednich Niemczech, gdzie były przez cały wiek XVII na porządku dziennym. W Nisie n. p. na Szląsku kilkadziesiąt czarownic w tymże czasie spalono (...). Scherr (Deutsche Kultur und Sittengeschichte, s. 380) donosi, że w temże hrabstwie od roku 1640 do 1651, około 1000 czarownic zginęło. Ludwik Kubala Szkice historyczne t. 2 Lwów 1880, s. 162. Metoda „powoływania czarownic” była piętnowana przez światlejsze umysły. W Czarownicy powołanej, dziele z 1639, występowano przeciw „powoływaniu” oraz pławieniu. (Czarownica powołana albo krótka nauka i przestroga ze strony czarownic).. Za szczególnie ważne dowody uważano powołanie przez dzieci, które uważano za niewinnych, a więc nieskażonych świadków, nawet kiedy przyznały się same do czarostwa. Stosowano też rozmaite próby mające wykazać winę lub niewinność oskarżonej.