egz. Biblioteka Narodowa, sygn. XVII.3.15033.
Walczył w bitwach pod Lubarem, pod Cudnowem i pod Słobodyszczami (7 października 1660 r.), gdzie jako pierwszy po rozerwaniu spiętych wozów taboru kozackiego Jurasia Chmielnickiego, osiągnął linie namiotów nieprzyjacielaŁ. Ossoliński, Cudnów-Słobodyszcze 1660, s. 64. Męstwo oraz profesjonalizm w dowodzeniu, którymi wykazał się Wilczkowski w operacji cudnowskiej zaprocentowało powierzeniem mu samodzielnej komendy nad całością wojsk koronnych.
Podczas bitwy pod Podhajcami (6 października 1667 r.) Rtm. Władysław Wilczkowski sprawował dowództwo na prawym skrzydle, mając pod swymi rozkazami chorągwie husarskie, kozackie i komp. dragońskie oraz kilka regimentów piechoty. 16 października 1667 r. działania militarne ustały i rozpoczęto rozmowy pokojowe. Negocjowanie warunków zawieszenia broni miało być zadaniem Aleksandra Polanowskiego, a także Władysława Wilczkowskiego i Stanisława Jabłonowskiego.
W 1668 r.