Według danych Zakładu Badania Ssaków PAN, liczebność wilków w Polsce w sezonie 2006/2007 oszacowano na 384–598 osobników, a w sezonie 2008/2009 na 543–687. W 2011 populacja wynosiła 576–723 osobników. Według danych Ministerstwa Środowiska w 2013 obszar Polski zasiedlały 1122 wilki.
W 2018 oficjalne dane statystyczne podawały, że populacja wilka w Polsce liczyła około 1500 osobników (Raport PIOŚ dla Komisji EU z roku 2018 – 1900 osobników), natomiast z szacunków leśników wynikało, że może być ich nawet 2500, a dane GUS za rok 2018 – 2868 sztuk. Według danych z 2023 może to być nawet 5 tys. (dane z GUS – 5046 sztuk), co czyni Polskę, obok Rosji, Białorusi, Włoch, Ukrainy i Rumunii jednym z najbardziej „wilczych” krajów Europy.
Ewolucja i systematyka lewo|mały|Rekonstrukcje wilków szarych z populacji zamieszkującej Alaskę i Jukon w późnym plejstocenie Ewolucja wilka jest długa i skomplikowana. Pierwotnie przyjmowano, że podrodzina Caninae wywodzi się z rodzaju Tomarctus (ok. 15 mln lat temu), czyli z bocznej gałęzi podrodziny Borophaginae, której wygląd przypominał nieco nowoczesne psy właściwe. Obecnie uważa się, że był to jedynie przykład wczesnej konwergencji oddzielnych linii filogenetycznych. Jak na razie nie poznano pierwszego prawdziwego taksonu, który dał początek nowoczesnym gatunkom podrodziny Caninae.