Odległość ta jest ograniczana przez minimalną długość ramki, szybkość propagacji sygnałów w medium oraz opóźnienia wnoszone przez urządzenia sieciowe, w szczególności koncentratory.
Możemy wyróżnić dwa główne rodzaje koncentratorów: koncentratory regenerujące (ang. repeating hubs), koncentratory przełączające (ang. switching hubs). Pierwszy rodzaj koncentratorów służy do łączenia poszczególnych segmentów sieci, a drugi do łączenia odrębnych sieci lokalnych.
Fast Ethernet wykorzystuje dwie klasy koncentratorów regenerujących nazywanych regeneratorami – I i II klasy. Regenerator klasy I może być wykorzystywany do łączenia segmentów zbudowanych w oparciu o różne media (np. do łączenia TX z T4). Musi on przy tym sam przetwarzać sygnały odebrane z jednego segmentu do postaci cyfrowej akceptowanej w drugim segmencie. Proces translacji wykonywany jest zawsze, bez względu na to czy jest on potrzebny, czy nie. Wprowadza on przez to duże opóźnienia. Dlatego stosowany może być tylko jeden w pojedynczej domenie kolizyjnej, jeżeli wykorzystywana jest maksymalna długość kabla. Regenerator klasy II może współpracować tylko z tym samym rodzajem medium. Nie dokonuje on przetwarzania odbieranych sygnałów do określonej postaci cyfrowej, a tylko powiela odebrane sygnały, wzmacniając je i przesyłając na inne porty.