Manewr wycofania można określić jako odejście w kierunku przeciwnym do oddziaływania przeciwnika. Może on być realizowany w dwóch zasadniczych formach: marszu odwrotowego lub działań opóźniających. Zakłada się, iż podczas marszu odwrotowego przeciwnik nie będzie posiadał zdecydowanej przewagi, a wojska własne będą dysponowały odpowiednim potencjałem. Praktycznie zawsze pierwszy etap wycofania, czyli oderwanie się od przeciwnika, musi być zorganizowane w formie zbliżonej do działań opóźniających. W tej fazie działania istotne jest wsparcie szczebla nadrzędnego oraz jednoczesne oddziaływanie na przeciwnika z dogodnych rubieży terenowych. Sposób prowadzenia wycofania w tej formie będzie uzależniony od oddziaływania przeciwnika, terenu i głębokości wykonywanego manewru
Prowadzenie wycofania thumb|Wycofujący się w czasie II wojny światowej Niemcy niszczą infrastrukturę kolejową, 1944 Wycofanie (odwrót) powinno przebiegać zgodnie z zasadami obowiązującymi w czasie prowadzenia działań opóźniających. Powodzenie wycofania zależy przede wszystkim od sprawnego wykonywania manewru przez oddziały (pododdziały), umiejętnego wykorzystania terenu oraz stosowania na szeroką skalę zapór inżynieryjnych (niszczeń). Rozpoczyna się z zasady po uzyskaniu zgody przełożonego.