W sytuacjach trudnych (brak łączności) i grożących poniesieniem dużych strat o wycofaniu decyduje dowódca wojsk walczących z przeciwnikiem.
Ze względu na położenie w stosunku do przeciwnika, wycofanie (odwrót) można rozpocząć z położenia w bezpośredniej styczności z nim lub bez styczności. Z kolei w zależności od charakteru jego działań, wycofanie i odwrót mogą być prowadzone bez jakiegokolwiek oddziaływania przeciwnika, w warunkach oddziaływania wyłącznie ogniowego lub pod ciągłym naciskiem zgrupowań lądowych. Mogą one być przeprowadzane pod osłoną sił wydzielonych do tego celu przez przełożonego albo realizowane całkowicie samodzielnie.
Wyjście z walki Wycofanie (odwrót) rozpoczyna się zazwyczaj wyjściem z walki. Ma ono na celu zerwanie kontaktu bojowego z przeciwnikiem i zyskanie swobody działania. Jest ono też elementem działań opóźniających, występującym podczas opuszczania poszczególnych pozycji. Polega na skrytym opuszczeniu zajmowanych pozycji w bezpośredniej styczności z przeciwnikiem i oddaleniu się od niego na odległość umożliwiającą przyjęcie ugrupowania marszowego. Kończy się zazwyczaj z chwilą, gdy siły główne przejdą z ugrupowania bojowego w marszowe. Aby maksymalnie ukryć moment wychodzenia z walki, dąży się do rozpoczynania opuszczania pozycji nocą lub przy ograniczonej widoczności.