W styczności z przeciwnikiem pozostają pododdziały osłonowe, które wycofują się w ostatniej kolejności. W warunkach nacisku ze strony nacierającego przeciwnika, konieczne jest uprzednie wykonanie kontrataku w celu zatrzymania atakującego zgrupowania. Niewielką skrytość działań w tym przypadku należy rekompensować nagłością ich rozpoczęcia i szybkością jednoczesnego wyprowadzenia całości sił głównych poza zasięg bezpośredniego oddziaływania przeciwnika. Ważne jest oddziaływanie na przeciwnika silnym ogniem i zakłóceniami radioelektronicznymi, a także podejmowanie różnych zabiegów maskujących. W pierwszej kolejności wyprowadza się urządzenia logistyczne, a w następnej kolejności odchodzą do tyłu oddziały drugorzutowe. Wojska znajdujące się w bezpośredniej styczności pozostawiają pododdziały osłonowe w sile plutonu (kompanii) wydzielane z pierwszorzutowych batalionów. Pozostałe plutony pod ich osłoną wychodzą poza zasięg ognia na wprost, zwijają się w kolumny kompanijne, te zaś po wyjściu poza strefę ognia przeciwpancernego formują kolumny batalionowe, które wreszcie, po oddaleniu się poza zasięg ognia podstawowej masy artylerii, mogą wchodzić na jedną drogę marszu (odejścia).