Ekologia Siedlisko Zamiokulkasy rosną w naturze w runie cienistych, gęstych lasów tropikalnych i w formacji miombo. Poza tym w zadrzewionych sawannach, w lasach z Brachystegia, w formacjach zaroślowych. Występują na wysokości do 650 m n.p.m., sporadycznie nieco wyżej. Rośliny te rozwijają się często w miejscach kamienistych, na piaszczystych brzegach rzek, czasem występują bardzo obficie tworząc lite agregacje.
Systematyka Historia badań taksonomicznych W 1828 kolekcjoner roślin tropikalnych Conrad Loddiges opublikował w Botanical Cabinet (Vol. 15) ilustrację odkrytej przez siebie rośliny, którą nazwał Caladium zamiaefolium. Ilustracja ta jest typem nomenklatorycznym tego gatunku. W 1856 Heinrich Wilhelm Schott, dyrektor ogrodu pałacowego w podwiedeńskim Schönbrunnie i badacz rodziny obrazkowatych, wyodrębnił roślinę przedstawioną na rysunku Loddigesa z rodzaju kaladium i zaklasyfikował ją do zaproponowanego przez siebie nowego rodzaju Zamioculcas, nadając jej nazwę gatunkową Z. loddigesii na cześć jej odkrywcy.