W międzyczasie do okrętów dołączyło 10 kutrów torpedowych (Schnellbootów) ze wzmocnionej 4. flotylli. Około godz. 8 eskorta została wzmocniona przez 2. flotyllę torpedowców z Hawru (okręty: T 2, T 4, T 5, T 11, T 12), po czym następnie dołączyły jeszcze: 3. flotylla torpedowców z Dunkierki (T 13, T 15, T 16, T 17) i na wysokości przylądka Gris-Nez 5. flotylla torpedowców („Seeadler”, „Falke”, „Kondor”, „Iltis”, „Jaguar”).
Brytyjczycy liczyli się wprawdzie z ewentualnością przedarcia Niemców kanałem La Manche w styczniu–lutym 1942 roku, lecz przypuszczali, że będą oni chcieli wypłynąć z Brestu w dzień, aby minąć najwęższy punkt – Cieśninę Kaletańską koło Dover pod osłoną ciemności. Dlatego podstawą przeciwdziałania miały być nocne ataki kutrów torpedowych, których w Dover zgromadzono 32, oraz samolotów torpedowych. Część samolotów torpedowych Bristol Beaufort Dowództwa Obrony Wybrzeża (RAF Coastal Command) wysłano jednak przed tym na Bliski Wschód i do dyspozycji było tylko 15 samolotów w bazie RAF St Eval w Kornwalii i 7 na Thorney Island koło Portsmouth, a w dalszej kolejności 14 w w Szkocji. Ponadto 4 lutego do bazy w Manston przeniesiono 825. dywizjon Fleet Air Arm, odbudowywany po zatopieniu lotniskowca „Ark Royal” i posiadający sześć dwupłatowców Fairey Swordfish z załogami.