Za najstarszy teatr na starorzymskim obszarze Italii uważać można tzw. Teatr Wielki w Pompejach z III w. p.n.e., wykorzystujący naturalne ukształtowanie terenu i mieszczący 5000 widzów. W Rzymie pierwszy teatr (drewniany) wybudowano dopiero w 58 p.n.e. za zgodą Marka Skaurusa. Wkrótce potem okazałą budowlę z kamienia na Polu Marsowym kazał wznieść Pompejusz, będący pod wrażeniem greckiego teatru na Mitylenie; dla uzyskania zgody władz polecił umieścić na koronie widowni kaplicę Wenery Zwycięskiej (Venus Victrix), wskutek czego teatralna widownia przypominała monumentalne schody prowadzące do świątyni. Poza tym do najwspanialszych teatrów Wiecznego Miasta należały ufundowany przez Balbusa oraz augustejski teatr Marcellusa (obydwa z I wieku p.n.e.); ten drugi miał widownię mieszczącą ok. 20 tysięcy widzów.
W prowincjach imperium do najbardziej znanych zaliczają się stosunkowo dobrze zachowane budowle teatrów w Orange we Francji, w Leptis Magna (Libia) i w Taorminie na Sycylii, a także w hiszpańskiej Meridzie. W afrykańskich prowincjach Rzymu przetrwały również ruiny okazałych teatrów w libijskiej Sabracie, w tunezyjskiej Thugga oraz w algierskiej Dżamili (rzym. Cuicul). Na wschodzie cesarstwa przykłady dużych budowli teatralnych zachowały się m.in.