W styczniu 1861 roku Nordenskiöld został członkiem Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk. Podczas pierwszych lat pracy w Muzeum Historii Naturalnej odbywał wycieczki po Skandynawii (często w towarzystwie ojca) i w oparciu o przywożone z nich okazy stworzył najważniejszą na świecie kolekcję skandynawskich minerałów. Za życia Nordenskiölda kolekcja mineralogiczna i geologiczna obejmująca regiony północne charakteryzowała się również największą wszechstronnością na świecie. Nordenskiöld zgromadził także dla muzeum kolekcję meteorytów, a w swoich późniejszych badaniach mineralogicznych skoncentrował się na tych obiektach, próbując wyjaśnić naturę meteoroidów i bolidów oraz pyłu kosmicznego. Współpracował także z wybitnymi uczonymi międzynarodowymi, w tym z paleobotanikiem Oswaldem Heerem, który badał skamieniałości roślin zebrane przez Nordenskiölda i opublikował jego odkrycia w obszernej serii Flora fossilis arctica (1868–83).