Związek Zawodowy Literatów Polskich (ZZLP) – polskie stowarzyszenie twórcze i związek zawodowy literatów założone w 1920 w Warszawie z inicjatywy Stefana Żeromskiego, jego pierwszego prezesa; w 1949 przekształcony w Związek Literatów Polskich (ZLP).
1920–1939 ZZLP został ustanowiony 14 maja 1920 podczas I wszechdzielnicowego Zjazdu Literatów Polskich w Warszawie. Od 1920 istniały oddziały w Krakowie i Lwowie, od 1921 w Poznaniu, od 1925 w Wilnie. Przez pierwsze lata istnienia związku szukano kompromisu między centralizacją a federacją samodzielnych oddziałów. W okresie 1925–1935 zwyciężyła koncepcja federacji i związek funkcjonował jako Zrzeszenie Związków Zawodowych Literatów Polskich (Zrzeszenie ZZLP), następnie organizacja została scentralizowana. Dzięki staraniom Zrzeszenia ZZLP w 1926 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął Ustawę z dnia 29 marca 1926 r. o prawie autorskiemDz.U. 1926 nr 48 poz. 286.. Prezesami warszawskiego zarządu ZZLP, który nieformalnie spełniał rolę centrali ogólnokrajowej do czasu jej powołania na zjeździe w maju 1935, byli kolejno: Stefan Żeromski (V–X/XI 1920), Wacław Sieroszewski (X/XI 1920–1922?), Andrzej Strug (1922), Juliusz Kaden-Bandrowski (1923–1926), ponownie Wacław Sieroszewski (1927–1930), Zofia Nałkowska (1931–1935), ponownie Andrzej Strug (1935–1937) i Maria Dąbrowska (1938–1939).