odchodzi on od "Sali Centralnej" w kierunku południowo-zachodnim, zapadając pod kątem około 30 stopni, zgodnie z foliacją skał. W odległości około 25 metrów od "Sali Centralnej" znajduje się kolejny próg o wysokości około 4 metrów, pod którym pojawia się krótka nisza, prowadząca w kierunku północno-wschodnim. Cały korytarz ma przebieg nieregularny i prowadzi wysoką szczeliną między skalnymi występami i zaciskami. Miejscami wysokość korytarza wynosi kilka metrów, gdzie indziej zaś – kilkadziesiąt centymetrów. Na głębokości około 25 metrów od poziomu otworu wejściowego korytarz rozszerza się, tworząc rozległą salę, zwaną "Salą Końcową", o średnicy około 8 i wysokości około 4 metrów.
Historia Według danych archiwalnych powstanie "Złotej Sztolni" należy wiązać ze średniowieczem, a dokładnie z XIV wiekiem, kiedy w tym rejonie zaczęto poszukiwać rud żelaza. Analiza nielicznych dostępnych danych pozwala stwierdzić, że roboty górnicze w "Złotej Sztolni" rozpoczęły się pomiędzy 1350 a 1408 rokiem. W tym okresie we wschodnim stoku Orlicy wydrążono stromo zapadającą sztolnię poszukiwawczą, w której natrafiono na naturalne kawerny i szczeliny krasowe. Dawna sztolnia stanowi korytarz wejściowy do jaskini.