rzadko była Oma (babcia), lecz Grula (od Grossmutter). Charakterystyczne były pozdrowienia: Gude Marja (Guten Morgen), Guda Mettich! (Guten Tag – Mittag), Gude Oomd! (Guten Abend!) czy pożegnania: Bleit mer ock ei Goots Noama! Bleibt mir in Gottes Namen (Zostańcie z Bogiem). Unikano też słów obcego pochodzenia, tak więc nie mówiło się photographieren (fotografować), ale sich oabnehme bon (dać się zdjąć); nie reparieren (reperować) – ale oarechta (por. śląskie rychtować); nie rasieren (golić się), lecz a Boart wegtun (usuwać zarost).
Kodyfikacja Zasady pisowni etnolektu ustalił w 1920 w pracy Die Mundart der Grafschaft Glatz und ihrer böhmischen Nachbargebiete (Gwara hrabstwa kłodzkiego i jego sąsiednich obszarów w Czechach). Czołowym autorem piszącym w pauersch był Robert Karger (1874–1946), autor poezji w gwarze kłodzkiej, wydawca roczników-kalendarzy „Guda Obend”. Na bazie pauersch powstało wiele przysłów, anegdot i żartów skrzących się wybornym i delikatnym humorem.