Giulio Alberoni (ur. 31 maja 1664 w Fiorenzuola d’Arda w prowincji Piacenza, zm. 26 czerwca 1752 w Piacenzy) – włoski kardynał i polityk w służbie króla Hiszpanii Filipa V.
Życiorys Urodził się niedaleko miasta Piacenza, prawdopodobnie we wsi Fiorenzuola d’Arda w Księstwie Parmy. Jego ojciec był ogrodnikiem. Giulio został księdzem dzięki temu, że dostrzegł go biskup Barni. Alberoni towarzyszył synowi biskupa w podróżach do Rzymu.
W 1706 r., w czasie wojny o sukcesję hiszpańską poznał Ludwika Józefa, marszałka Vendôme, do którego wysłał Alberoniego Franciszek Farnese, książę Parmy. Poprzednio do Vendôme'a wysłany został biskup Parmy, był jednak oburzony zachowaniem francuskiego wodza, który przyjmował gości siedząc na sedesie. Alberoni nie przejmował się takim grubiaństwem, a nawet poniżył się dosłownie całując księcia w pośladek, co próżnemu do wszelkich granic księciu Vendôme bardzo się spodobało. W 1711 roku Vendôme zabrał Alberoniego ze sobą do Hiszpanii, jako swego sekretarza.