W Madrycie poświęcił swą energię propagowaniu Filipa V wśród Hiszpanów. W 1713 Vendôme zmarł a Alberoni został konsulem reprezentującym interesy Parmy na dworze madryckim. Początkowo wpływy Alberoniego były oparte na wpływach księżnej des Ursins. Po śmierci królowej – pierwszej żony Filipa V, Marii Ludwiki Sabaudzkiej, Alberoni współdziałając z francuską damą dworu Marie Anne de La Tremoille doprowadził w 1714 r. do małżeństwa owdowiałego króla z Elżbietą Farnese, córką księcia Parmy.
Alberoniemu trud się opłacił. W ciągu roku został księciem i grandem Hiszpanii a także członkiem rady królewskiej i biskupem miasta Malaga. W 1715 zajmował już pozycję „premiera” a w lipcu 1717 papież Klemens XI, mianował go kardynałem pod presją dworu madryckiego. Alberoni był energicznym administratorem, który reformował hiszpański aparat państwowy na wzór francuskiej administracji doby Colberta z uwzględnieniem hiszpańskiej specyfiki. Stworzył szkołę nawigacji i regularną pocztę obsługującą kolonie amerykańskie. Serią dekretów z 1717 roku Alberoni zmniejszył wpływy grandów w radzie królewskiej.