Chciał zreformować ekonomię, w czym pomagał mu francuski ekonomista Jean Orry, zwany „małym Colbertem”.
Zgodnie z linią polityki, jaką preferowała Elżbieta Farnese próbował odzyskać ziemie włoskie Hiszpanii, stracone na skutek wojny o sukcesję hiszpańską. Zorganizował wprawy wojenne: (Sardynia – listopad 1717, Sycylia – lipiec 1718). Wiosną 1719 roku próbował przeprowadzić jakobicki desant w Szkocji. Sprowokowane Austria, Francja, Wielka Brytania i Holandia zawarły poczwórne przymierze (Quadruple Alliance) broniące status quo. 5 grudnia 1719 został zdymisjonowany.
Alberoni wrócił do Włoch, gdzie próbowali go bez powodzenia aresztować agenci papieża Klemensa, teraz jego zaciekłego wroga. Papież zmarł w 1721 roku. Alberoni jako kardynał brał udział w konklawe, które wybrało Innocentego XIII. Po konklawe nowy papież, na prośbę Madrytu, na krótko aresztował Alberoniego. Na następnym konklawe w 1724 r. Alberoni sam był jednym z kandydatów, na którym podobno popierał wybór Benedykta XIII.