to wyznacza, jak daleko należy się cofnąć w znajdowaniu kolejnego dopasowania. Zatem T[i] jest długością najdłuższego możliwego początkowego segmentu W, który jest także podciągiem kończącym się w W[i-1]. Zakładamy, że pusty ciąg ma długość 0. Kiedy występuje rozbieżność na samym początku wzorca, to jest to szczególna okoliczność (nie ma już żadnej możliwości wycofywania się), ustawia T= -1.
Przykład algorytmu budowania tabeli T Najpierw rozważmy przykład W = "ABCDABD". Zobaczymy, że algorytm zachowuje się w dużym stopniu według schematu głównego wyszukiwania i jest z podobnych powodów wydajny. Ustawiamy T = -1. Aby wyznaczyć T musimy znaleźć sufiks "A", który jest również prefiksem W. Jednakże nie ma właściwych sufiksów "A", więc ustawiamy T = 0. Podobnie T = 0. Kontynuując dla T jest szybszy sposób sprawdzenia wszystkich sufiksów: załóżmy, że znaleźliśmy właściwy sufiks, który jest jednocześnie właściwym prefiksem, zakończonym w W o długości 2 (maksymalna możliwa);