Auksochromy – grupy funkcyjne zmieniające barwę oraz jej intensywność poprzez oddziaływanie z grupami chromoforowymi. Koncepcja teorii koloru obejmująca chromofory i auksochromy została zaproponowana w 1875 lub 1876 r. przez . IUPAC uznaje ten termin za przestarzały.
Auksochromy zazwyczaj są grupami donującymi elektrony do chromoforu (który jest zazwyczaj ). Dysponują one wolnymi parami elektronowymi, które uwspólniają z chromoforem. Prowadzi to do pogłębienia barwy (w wyniku wzrostu molowego współczynnika absorpcji) i przesunięcia maksimum absorpcji światła, zazwyczaj w kierunku fal dłuższych (efekt batochromowy), choć niektóre grupy auksochromowe wywołują odwrotny efekt hipsochromowy.
Auksochromy o charakterze jonowym, tzw. koligatory, dzielą się na kwasowe, np. , i , oraz zasadowe, np. i . Auksochromy niejonowe to np. , , , , i .
Koligatory, oprócz wpływu na barwę, odpowiadają za interakcję barwnika z podłożem, np. włóknem. Ponadto auksochromy są często wykorzystywane do zmiany rozpuszczalności barwnika.