W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa konińskiego.
Nazwa Zagórów nie uległa zmianie od czasów pierwszej wzmianki o miejscowości w 1240 roku. Nazwę można wywodzić dwojako:
miejscowość położona za górą lub od czasownika "zagorzeć" zapalićZagórów. Album miasta 1407-2007, Satchwell Warszawa, Zagórów 2007, s. 14..
Historia thumb|Duży Rynek thumb|Pompa na Dużym Rynku Pierwsza wzmianka o wsi Zagorovo z 1145 roku mówi, iż jest ona własnością opactwa cysterskiego w Lądzie. Dzięki staraniom opatów lądzkich król Władysław Jagiełło w 1407 w Niepołomicach nadaje prawa miejskie dla Zagórowa. Obok wielu innych praw, król zezwala na targ w każdą środę. W latach 1462–1463 miasto płaci cyzę – podatek na wojnę z zakonem krzyżackim. Dodatkowo wystawia 3 pieszych na walkę z KrzyżakamiPiotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1983, s. 336-340, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554. 18 marca 1473 roku zostaje wystawiony przez legata papieskiego dokument przyłączenia parafii zagórowskiej do klasztoru cysterskiego w Lądzie. W Zagórowie pracowało 18 rzemieślników. W 1655 roku miasto zostaje zniszczone w czasie potopu szwedzkiego. 7 września 1747 rodzina Plucińskich ufundowała na Małym Rynku figurę św.