Carlstrom uważał, że „choć umieściliśmy kilka efektów podczas procesu miksowania na jego głosie, to rzeczywistym skutkiem dla śpiewu było to nawarstwianie melodyki i harmoniki jeden na drugim”. Prócz tworzenia tekstów, skomponował też dwa utwory – „Hate to Feel” i „Angry Chair”.
Powrót do nałogu przez Staleya miał bezpośredni wpływ na jego śpiew i relacje z producentem. Jerden nie akceptował obecności wokalisty w studiu pod wpływem narkotyków. „Najwyraźniej się na mnie wściekł. Ale co jest moim zadaniem jako producenta? Zrobienie płyty. Nie dostaję pieniędzy za bycie przyjacielem Layne’a” – wspominał. W trakcie jednej z kłótni urażony Staley opuścił teren studia. Gdy Jerden zatelefonował do niego z przeprosinami, muzyk przyjął argumentację producenta, który tłumaczył, że zależy mu na zrobieniu „dobrej płyty”. Po tygodniu wznowiono proces nagrywania wokali. W ocenie Carlstroma „Layne rzeczywiście zbudował sobie małą budkę wokalną, więc gdy był w środku, nikt nie mógł go zobaczyć. Gdy był w tej małej przestrzeni, gdzie okna były pokryte, był właścicielem chorego świata […] Wyposażyłem mu tę małą przestrzeń w mikrofon Neumann M 49”.