Dokument ten dotyczący „zniemczania dzieci z rodzin polskich i byłych polskich sierocińców” zalecał weryfikację dzieci „nadających się do zniemczenia” poprzez ich selekcje na podstawie badań rasowych i psychologicznych oraz umieszczanie:
...dzieci w wieku od 6 do 12 lat w Niemieckich Szkołach Ojczyźnianych, a w wieku od 2 do 6 lat u rodzin, które wskaże LebensbornRozporządzenie nr 67/I za „Dzieci polskie oskarżają”, Józef Wnuk, Helena Radomska-Strzemecka, PA, Warszawa 1961..
Instytucje Proces wdrażania i praktycznej realizacji programu rabunku dzieci został zinstytucjonalizowany, kilka różnych organizacji niemieckich było odpowiedzialnych za całość przedsięwzięcia, współdziałając w wykonywaniu głównych jego celów:
Kategoria pierwsza Władze, które określały ogólne kierunki polityczne i wytyczne programu:
Reichsführer SS i szef niemieckiej policji (RFSS) Komisarz Rzeszy do spraw umocnienia niemczyzny (RKFDV) Minister do spraw wewnętrznych Rzeszy (niem. Reichsminister des Innern)
Kategoria druga Władze wydające odpowiednie instrukcje wykonawcze w formie rozporządzeń lub zarządzeń:
Główny Urząd Rasy i Osadnictwa SS (RuSHA) Centrala Przesiedleń Niemców Etnicznych (niem.