Nancy zapewniała, że konsultowała się z Quingley, jednak nie miało to żadnego wpływu na działania prezydenta.
Po zakończeniu kadencji prezydenckiej, Reaganowie zamieszkali w bogatej dzielnicy Los Angeles, Bel Air. W 1989 roku Nancy opublikowała swoje pamiętniki pt. „My Turn”, w których częściowo odpowiadała na krytykę, którą była obarczona, mieszkając w Waszyngtonie. Ponownie zaangażowała się także w walkę z narkomanią i alkoholizmem. W 1990 roku zorganizowała pierwszy, doroczny turniej tenisowy, z którego dochód przeznaczany jest na Fundację im. Nancy Reagan. 27 lipca 2000 – w uznaniu za służbę dla narodu – została uhonorowana Złotym Medalem Kongresu, a w 2001 roku za swoją działalność otrzymała Prezydencki Medal Wolności.
Gdy w 1994 roku Ronald Reagan ogłosił, że cierpi na chorobę Alzheimera, Nancy skupiła się na opiece nad nim. Sytuacja ta doprowadziła także do znacznego polepszenia kontaktów Reaganów z ich dziećmi, z którymi nie byli w najlepszych stosunkach. W 2002 roku Nancy opublikowała korespondencję pomiędzy nią a Ronaldem Reaganem zatytułowaną „Kocham Cię Ronnie. Listy Ronalda Reagana do Nancy Reagan”. Były prezydent zmarł 5 czerwca 2004 roku.