Czasy najdawniejsze Pierwsze ślady pobytu człowieka w Kotlinie Jasielskiej pochodzą z epoki neolitu, czyli młodszej epoki kamienia łupanego. Najostrożniej postępując najstarsze ślady kultury osadniczej z okolic Jasła można umieścić między połową IV i połową III tysiąclecia p.n.e. Znamy bowiem sporą ilość znalezisk archeologicznych z tego okresu – narzędzi pracy: gładzonych kamiennych siekier, dłut, toporów i motyk. Wszystkie one zostały znalezione przypadkowo i luźnie i pochodzą z Jodłowej, Lubczy, Brzostku, Przysiek, Trzcinicy, Niegłowic, Załęża, Pielgrzymki, czy też samego Jasła. Analizując formy narzędzi neolitycznych z powiatu jasielskiego, oraz surowiec z jakiego je wykonano, dochodzimy do wniosku, że siedziały tu niewątpliwie grupy ludzkie, których archeologicznym wyrazem była przede wszystkim kultura pucharów lejkowatych, oraz kultura ceramiki sznurowej.
Pewniejsze i liczniejsze materiały archeologiczne pojawiają się jednak dopiero w środkowym okresie epoki brązu (ok. 1300 lat p.n.e.) i w okresach następnych. Na czele inwentarza tych materiałów figuruje duży skarb przedmiotów brązowych pochodzenia zakarpackiego wykopany w latach 1953-1954 w Załężu.