Wczesne średniowiecze i I Rzeczpospolita mały|350px Następny okres, wczesnośredniowieczny trwający od VI do VIII wieku znamionuje zupełny brak źródeł archeologicznych. Około VIII-IX wieku powstały w okolicach Jasła wielkie grody wiślańskie (Trzcinica i Brzezowa) które prawdopodobnie upadły w XI wieku. Nowe ośrodki życia gospodarczego i politycznego – grody protokasztelańskie i kasztelańskie nie powstały już na terenie Jasła, lecz w pobliskim Bieczu i dalekim Wojniczu. Tereny jasielskie pozostawały w XII i XIII wieku w zasięgu kasztelanii bieckiej.

Po raz pierwszy nazwę Jasła zapisano w słynnym zabytku średniowiecznym opiewającym Miracula Sancti Stanislai, wymieniając w nim również imiona jaślan, a wśród nich Gotszalka, noszącego tytuł archiprezbitera jasielskiego. Istotnym szczegółem w okresie rozwoju posiadłości klasztornych w powiecie jasielskim jest to, że wśród nich znalazło się również Jasło. Pierwszą wzmiankę o tym znajdujemy w roku 1262, w przywileju Bolesława Wstydliwego dla klasztoru cysterskiego w Koprzywnicy. Nadaje on osadzie Jasiel przywilej skarbowy i sądowy. Z innych dokumentów wynika, że cystersi otrzymać musieli tę osadę już w tzw. Fundatio primaeva, czyli w roku 1185. W każdym razie w połowie XIII wieku Jasło – zwane wtedy Jasiel, lub Jasioł było osadą o niemałym znaczeniu gospodarczym.