Po aneksji Czechosłowacji przez Niemcy w 1939 Menzel został włączony do niemieckiego zespołu narodowego i w maju tegoż roku wystąpił ponownie przeciw Polsce. Mecz w Warszawie toczył się w napiętej przedwojennej atmosferze i miał polityczne podteksty, czego wyrazem było m.in. zachowanie publiczności wobec Menzla – wznoszono okrzyki „ha-ha”, z jednej strony będące wyrazem śmiechu, z drugiej nawiązaniem do osoby prezydenta marionetkowego Protektoratu Czech i Moraw Emila Hachy. Menzel zdołał pokonać Adama Baworowskiego, ale uległ Ignacemu Tłoczyńskiemu; takie same rezultaty osiągnął Henner Henkel i o awansie Niemców zadecydował wygrany debel. Później Niemcy dotarli do finału strefy europejskiej Pucharu Davisa, gdzie ulegli zespołowi jugosłowiańskiemu. Na tym meczu Menzel zakończył swoją bogatą karierę w rozgrywkach o Puchar Davisa (na pożegnanie wystąpił jedynie w deblu z Henkelem), w ramach której rozegrał 84 mecze (61 wygranych i 23 porażki, z czego w grze pojedynczej 47 wygranych i 13 porażek).