ULS operował początkowo na Wołyniu, później na terenach Lubelszczyzny i Małopolski. W czasie działań przeciwpartyzanckich dopuszczał się zbrodni na ludności cywilnej, m.in. dokonując kilkukrotnie pacyfikacji polskich wsi. We wrześniu 1944 roku grupa bojowa ULS pod dowództwem płk. Petra Diaczenki została skierowana przez Niemców do tłumienia powstania warszawskiego. Z kolei na początku lutego 1945 roku ULS przerzucono do Słowenii z zadaniem zwalczania jugosłowiańskiej partyzantki komunistycznej. Miesiąc później legion został wcielony w skład 14 Dywizji Grenadierów SS.
Geneza i utworzenie ULS W połowie 1942 roku odłam Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów kierowany przez Andrija Melnyka (tzw. OUN-M) przystąpił do formowania własnych formacji zbrojnych, które miały zwalczać rosnącą w siłę partyzantkę sowiecką, a zarazem chronić ludność ukraińską przed niemieckim terrorem. Do organizowania melnykowskiej partyzantki przystąpiono m.in. na Wołyniu. Pierwsze działania bojowe zostały przez nią podjęte w grudniu 1942 roku. Oddziały Wojskowe OUN-M odczuwalnie wzrosły w siłę wczesną wiosną 1943 roku, gdy dołączyło do nich wielu ukraińskich policjantów, którzy w ramach masowej dezercji porzucili służbę na rzecz Niemiec.