Melnykowcy koncentrowali się na zwalczaniu sowieckiej partyzantki, przeprowadzali także akcje wymierzone w okupantów niemieckich. Między innymi w styczniu lub lutym 1942 roku uwolnili Ukraińców przetrzymywanych przez Niemców w więzieniu w Dubnie.

Kierownictwo OUN-M zajęło negatywne stanowisko wobec masowych mordów na Polakach dokonywanych przez banderowską frakcję OUN oraz podległą jej Ukraińską Powstańczą Armię. Niemniej na Wołyniu miały miejsce wypadki, gdy melnykowcy – przede wszystkim z inicjatywy lokalnych komendantów – zwalczali polską partyzantkę i samoobronę, a także dokonywali napadów na ludność cywilną. Między innymi sotnia pod dowództwem „Biłego” wzięła udział w zbrodni w Zabołotcach. Inne oddziały melnykowców wspólnie z UPA dokonywały masakr ludności polskiej w Kątach oraz w okolicach Porycka.

W lipcu 1943 roku OUN-B, która dążyła do podporządkowania sobie wszystkich odłamów ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego, przystąpiła do likwidacji Oddziałów Wojskowych OUN-M. Na Wołyniu oddziały UPA działając z zaskoczenia otoczyły i rozbroiły melnykowskie sotnie „Chrina” i „Biłego”. Część oficerów i partyzantów wcielono w szeregi UPA.