Rozstali się w dobrych stosunkach, choć Sawczenko przyznała później, że pomimo tego, że wiele zawdzięcza trenerce Kuchar to często kłóciły się na treningach. Nie był to jednak główny powód rozstania z Morozowem.
Pomimo sukcesów sportowych Sawczenko nie otrzymywała żadnego wsparcia ze strony ukraińskiej federacji. Treningi Alony w Kijowie rozpoczynały się o siódmej rano, dlatego wyruszała z rodzinnego Obuchowa o czwartej rano. Z biegiem czasu robiła to dwa razy dziennie, na dwie sesje treningowe. Ukraińska federacja nie pomogła jej w znalezieniu zakwaterowania w Kijowie, a jej rodzice nie mieli na to pieniędzy utrzymując sześcioosobową rodzinę z dwóch nauczycielskich pensji. Gdy wieczorne treningi kończyły się zbyt późno, a poranne rozpoczynały się zbyt wcześnie, Sawczenko nocowała u swojej trenerki Hałyny Kuchar. Jej podróże na trasie Obuchów-Kijów trwały aż dziewięć lat. Sawczenko próbowała podjąć dialog z ukraińską federacją, aby nadal reprezentować ojczyznę. Federacja zaproponowała jej treningi próbne z Rosjaninem Antonem Niemienko, ale nie chciała zapłacić za jego pobyt w Kijowie. Sawczenko stwierdziła później, że: „Nikt nie jeździ na łyżwach za pieniądze, ale bez pieniędzy nie da się osiągnąć wyników. Nie byłam pierwszym i myślę, że nie będę ostatnim sportowcem, który opuści Ukrainę”.