W 1762 wykonano dla kościoła dwunastogłosowe organy. W 1789 wzniesiono murowaną dzwonnicę, która odtąd stanowiła bramę wejściową do świątyni. 6 czerwca 1778 dokonano konsekracji świątyni. Ówczesne opisy, pochodzące z 1773 i 1786, mówią, że wewnątrz kościoła znajdowało się sześć ołtarzy, a wokół znajdował się cmentarz. Z zakrystii można było wejść do skarbca i na ambonę. W głównym ołtarzu znajdował się obraz Matki Bożej Wniebowziętej, a na bokach ołtarza znajdowały się relikwiarze. W nawie kościoła ustawione były dwa rzędy ławek.

Na przełomie XVIII i XIX w. przestano korzystać z cmentarza znajdującego się wokół kościoła. Jego rolę przejął cmentarz przy ul. Lubelskiej (tzw. lapidarium). W latach 1827–1842 została przeprowadzona renowacja świątyni, w trakcie której m.in. wymieniono podłogę i dach. W 1869 wnętrze kościoła zostało odmalowane, a ponadto wybudowano wtedy nową ambonę i zakupiono chrzcielnicę.

W latach 80. XIX w. wybudowano dwie istniejące do dzisiaj wieże, a także przebudowano frontową ścianę kościoła. W 1904 umieszczono w niej figury św. Piotra i Pawła. W efekcie tych inwestycji fasada budynku przyjęła obecnie istniejącą formę.