I Rzeczpospolita (XV–XVIII wiek) W okresie nowożytnym Świemirowo funkcjonowało jako wieś klasztorna w granicach województwa pomorskiego. Osada pełniła funkcję zaplecza gospodarczego dla opactwa, wykorzystując energię wodną Potoku Karlikowskiego. Już w XV wieku funkcjonował tu młyn zbożowy, a w kolejnych stuleciach tartaki i kuźnice żelazaFranciszek Mamuszka, Sopot: Szkice z dziejów, Gdańsk 1975, s. 22-25..
W XVII i XVIII wieku tutejsze dwory i ogrody były wydzierżawiane patrycjuszowi gdańskiemu. Wśród dzierżawców figurowały rody von der Linde, Hevelke (rodzina Jana Heweliusza) oraz przodkowie filozofa Artura SchopenhaueraDonald Tusk, Sopot: wczoraj i dziś, Gdańsk 1998, s. 14-21.. Wieś posiadała unikalny układ pasowy, rozciągający się od Lasów Oliwskich aż po brzeg morski. Od XV wieku trwały spory graniczne z miastem Gdańskiem o tzw. Mierzeję Świemirowską (dzisiejsze Karlikowo i południowy taras Sopotu), gdzie mieszkańcy wsi posiadali pastwiska oraz szałasy rybackie do sezonowych połowów. Osada silnie ucierpiała podczas oblężenia Gdańska w 1734 roku przez wojska rosyjskie i saskie.
Okres zaborów (1772–1920) Po I rozbiorze Polski (1772) Świemirowo znalazło się pod panowaniem pruskim.