CF Midi.
W 1875 sieć kolejowa we Francji liczyła ok. 25 tys. kilometrów linii i obejmowała już wszystkie główne linie dalekobieżne. W 1876 Charles de Freycinet wystąpił z planem budowy dalszych 10 tys. km linii uzupełniających. Budowa kolei lokalnych postępowała do 1914. Część z nich była wąskotorowa i miała charakter tramwajów parowych (np. prowadzenie poboczem dróg).
W 1855 rząd interweniował w prywatny system kolejowy, wymuszając fuzje wielu małych zarządów kolejowych. Do 1860 ukształtował się układ sześciu zarządów kolejowych, działających na zasadzie regionalnej, który zasadniczo przetrwał do nacjonalizacji. Ich główne linie w końcu XIX wieku przedstawiały się następująco: Chemin de fer de l’Ouest eksploatowała pięć „grandes lignes” (magistral wychodzących z Paryża): 1) Paryż (St Lazare) – Rouen – Hawr; 2) Paryż (St Lazare) – Evreux – Cherbourg, 3) Paryż (St Lazare) – Argentan – Granville, 4) Paryż (Montparnasse) – Le Mans – Rennes – Brest; 5) Paryż (St Lazare) – Dieppe;
W 1908 CF Ouest została przejęta przez państwo i zjednoczona z CF État.
Chemin de fer du Nord eksploatowała cztery „grandes lignes”: 1) Paryż (Nord) – Creil – Amiens – Calais; 2) (Paryż – Creil -) Amiens – Arras – Lille (granica belgijska); 3) (Paryż -) Creil – Saint-Quentin – Maubeuge (granica belgijska); 4) Paryż (Nord) – Laon – Hirson;