Chemin de fer de l’Est eksploatowała dwie „grandes lignes”: 1) Paryż (Est) – Châlons-sur-Marne – Avricourt (granica niemiecka po 1871, dalej do Strasburga); 2) Paryż (Est) – Troyes – Belfort (- Miluza);
Chemin de fer Paris-Lyon-Méditerranée (PLM), stworzona na bazie kolei Langwedocji i Prowansji, eksploatowała trzy „grandes lignes”: 1) Paryż (Lyon) – Dijon – Lyon – Awinion – Marsylia – Nicea; 2) Paryż (Lyon) – Nevers – St Germain-des-Fossés – Lyon; 3) Lyon – Nîmes – Montpellier na prawym brzegu Rodanu;
Chemin de fer d’Orléans eksploatowała trzy „grandes lignes”: 1) Paryż (Orléans) – Orlean – Tours – Angoulême – Bordeaux; 2) Paryż (Orléans) – Orlean – Vierzon – Limoges – Capdenac – Tuluza; 3) Tours – Nantes – Quimper – Landerneau.
W 1934 kolej dokonała fuzji z CF Midi.
Chemins de fer de l'État (kolej państwowa) w postaci ukształtowanej w 1878 eksploatowała trzy linie główne: 1) Tours – Saintes; 2) Tours – Les Sables d’Olonne; 3) Nantes – La Rochelle – Saintes – Bordeaux.
Chemin de fer du Midi, jedyna kolej znaczenia państwowego nieobsługująca Paryża, eksploatowała trzy linie główne: 1) Bordeaux – Agen – Tuluza – Narbona – Montpellier; 2) Bordeaux – Bajonna – Hendaye; 3) Bajonna – Tarbes – Tuluza.