Niektóre ich linie nie zostały zelektryfikowane aż do likwidacji w połowie XX wiek.
Pierwsze elektryfikacje kolei sieci krajowej 1901–1902 – elektryfikacja linii Mediolan – Gallarate – Varese – Porto Ceresio; trzecia szyna; Società Italiana per le Strade Ferrate del Mediterraneo; w 1951 konwersja na sieć górną; 1901–1902 – rozpoczęcie elektryfikacji trójfazowej sieci krajowej północnych Włoch (linie w regionie Valtellina: Lecco – Colico – Chiavenna/Sondrio) w technologii firmy Ganz; elektryfikacja objęła otwarty w 1906 Tunel Simploński (Traforo del Sempione) na granicy szwajcarskiej; od 1945 stopniowa przebudowa na prąd stały 3000 V, ostatnia linia funkcjonowała do 1976.
Modernizacja w okresie międzywojennym 1924 – otwarcie elektrycznej Ferrovia Roma-Lido (do Ostii); prąd =1650 V; 1925 – Neapol: otwarcie linii Metropolitana FS, służącej jako średnicowa dla niektórych pociągów dalekobieżnych; elektryfikacja trzecią szyną; 1928 – elektryfikacja prądem stałym 3000 V linii Benewent – Foggia; początek dyskusji o sposobie dalszej elektryfikacji sieci krajowej; 1930–1934 – otwarcie linii Altamura – Avigliano Lucania i Avigliano Città – Potenza Inferiore (obecnie Ferrovie Appulo Lucane, tor 950 mm);