Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa.
W latach 1937–1939 był dyrektorem technicznym w Lubelskiej Wytwórni Samolotów. Nadzorował tam uruchomienie produkcji samolotów bombowych LWS-6 Żubr oraz obserwacyjnych RWD-14 Czapla i LWS-3 Mewa. Na początku 1939 wyjechał do USA w celu przyjrzenia się z bliska pracy tamtejszych wytwórni lotniczych. Po zbombardowaniu fabryki LWS we wrześniu 1939, organizował jej ewakuację. II wojnę światową przetrwał w kraju, m.in. pracując w Warszawie jako wykładowca w szkołach technicznych II stopnia – Kolejowej, Mechaniczno-Elektrycznej i Wawelberga.
Po wyzwoleniu, w 1945 mianowano go naczelnikiem wydziału technicznego w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Sprawował tam pieczę nad produkcją samolotów sportowych i szybowców oraz nad lotniczymi warsztatami naprawczymi. Pod koniec stycznia 1946 brał udział w komisji oceniającej projekty zgłoszone w konkursie na pierwszy powojenny motoszybowiec, którego otwarty konkurs został rozpisany w listopadzie 1945 przez Departament Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Członkami tej komisji byli wybitni specjaliści w dziedzinie techniki lotniczej, znani i cenieni za swe dokonania nie tylko w Polsce.