Historia 5 stycznia 1919 roku ślusarz Anton Drexler wraz z dziennikarzem Karlem Harrerem powołali w jednej z monachijskich gospód ugrupowanie pod nazwą Niemiecka Partia Robotników (Deutsche Arbeiterpartei, DAP) W chwili utworzenia liczyła 64 członków. Organizacja ta, nacechowana hasłami antysemickimi i antymarksistowskimi, funkcjonowała jako przybudówka dla lokalnego towarzystwa Thule, stanowiąc jedną z wielu skrajnie prawicowych grup działających w powojennym Monachium. Latem 1919 roku starszy szeregowy Adolf Hitler, skierowany przez Reichswehrę do obserwowania lokalnych środowisk politycznych, uczestniczył w zebraniu partii, po czym zdecydował się do niej przystąpić, obejmując stanowisko kierownika sekcji werbunkowej.
W lutym 1920 roku partia zmieniła nazwę na Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników). Wkrótce potem, 24 lutego, podczas zgromadzenia zorganizowanego w Hofbräuhaus, w którym uczestniczyło około dwóch tysięcy zwolenników, ogłoszono nowy program polityczny zawierający 25 punktów. Wystąpienie Hitlera, który przedstawił się jako oddany propagator działalności partii, znacząco wzmocniło jego pozycję w ruchu. W lipcu 1921 roku, po serii konfliktów wewnętrznych, nadano mu funkcję przewodniczącego z szerokimi kompetencjami.