Blowin’ in the Wind – protest song napisany w 1962 roku przez Boba Dylana i wydany w 1963 roku na singlu, który promował album The Freewheelin’ Bob Dylan (1963).

Utwór jest powszechnie uznawany za jeden z najbardziej znanych i najważniejszych utworów Dylana oraz muzyki popularnej. W 2004 roku utwór „Blowin’ in the Wind” został sklasyfikowany na 14. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”. W 1999 roku piosenka została wprowadzona do amerykańskiej Grammy Hall of Fame.

Od wydania albumu z piosenką powstały setki innych wersji wykonań utworu, który śpiewali m.in.: Joan Baez, Peter, Paul and Mary, Elvis Presley, Stevie Wonder, Marlene Dietrich, Etta James, Neil Young, Judy Collins i Sam Cooke.

Charakterystyka „Blowin’ in the Wind” jest prawdopodobnie tym utworem, który najbardziej pomógł w rozwoju kariery Dylana. Kompozycja ta stała się jednym ze wzorów współczesnego protest songu. Charakteryzuje się prostą, chwytliwą melodią i tekstem, w którym autor stawia pytania (retoryczne lub takie, na które trudno jest odpowiedzieć). Na początku lat 60. XX wieku piosenka znalazła się w centrum walki ruchu o prawa obywatelskie i ruchu antywojennego.