Mimo porażki został, podczas podpisywania ugody ostrogskiej (2 września 1670 roku), uznany oficjalnie przez króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego hetmanem kozackim prawobrzeżnej Ukrainy. Otrzymał insygnia i nadania ziemskie, co wzmocniło jego propolską postawę i uczyniło z niego stronnika dworu królewskiego skonfliktowanego z profrancuską opozycjąMiron Korduba: Chanenko Michał. W: Polski Słownik Biograficzny, T.3, 1937, s. 261Zbigniew Wójcik, Jan Sobieski, Warszawa 1994, s. 175-177.
W czasie wojny polsko-tureckiej, w lipcu 1672 roku, wspierany przez Karola Łużeckiego, kasztelana podlaskiego, w bitwie pod Ładyżynem i Czetwerynówką pokonał atakujących go Tatarów i kozaków Piotra Doroszenki ale musiał wycofać się z Ukrainy. Na czele reszty wiernych oddziałów dotarł pod Zamość, Lublin i na Mazowsze, wspierał prokrólewską konfederację gołąbską. Następnie przez Wołyń wrócił na Podnieprze, gdzie w 1673 roku podjął na nowo walki z Doroszenką. Pobity ponownie pod Steblowem oraz pod Kijowem schronił się w Dymirze. Tam też, we wrześniu 1673 roku, prawdopodobnie z nienawiści prywatnej, zabił pułkownika królewskiego Jana Piwo-Zapolskiego. W obawie przed odpowiedzialnością za zabójstwo uciekł na Lewobrzeże.